Het was een online overleg zoals alle andere. Drie gezichten in kleine vensters, een voorstelrondje net achter de rug. En ik, klaar om mijn zorgvuldig voorbereide vragen te stellen.
De aanvraag was helder geformuleerd: begeleid een bijeenkomst voor een afdeling die in verandering is. De mensen moeten meer hun rol gaan pakken als adviseur en strategisch partner. Minder “u vraagt, wij draaien”, en meer een constructieve spiegel zijn voor de leiding.
Dus daar zat ik. En terwijl ik probeerde mijn vragen te stellen, merkte ik dat ik nauwelijks aan het woord kwam. Er werd uitgelegd, voorbeelden gegeven, anekdotes gedeeld. Opgesomd: een lijst van activiteiten die ze graag op de dag wilden zien. Ik knikte, schreef mee, en voelde ondertussen dat mijn gedachten steeds vaker afdwaalden.
Ergens halverwege begreep ik het. Ik kon mijn eigen rol niet pakken. Niet als adviseur, niet als iemand met een eigen perspectief. Ik werd behandeld als een uitvoerder, als iemand die de bestelling noteerde. En precies dat, zo stond het in het aanvraagformulier, was wat ze bij hun medewerkers wilden veranderen. Het patroon speelde zich voor mijn ogen af, in de intake zelf.
Ik onderbrak vriendelijk en vroeg of ik iets mocht benoemen. Ze noemden het zelf een constructieve spiegel, zei ik, en dat stond ook zo in hun aanvraag. Of ik die rol tijdens dit gesprek ook mocht pakken.
Er viel een stilte. De opdrachtgever, die het gesprek tot dan toe had gedomineerd, keek naar zijn scherm. Zijn blik strak, zijn gezicht neutraal, maar hij zweeg langer dan daarvoor. Op de vraag zelf kon hij geen nee zeggen. Dat wisten we allebei. Maar de spanning was voelbaar.
Ik benoemde wat ik daarvoor had ervaren in het gesprek. En daardoor ontstond even ruimte voor mij om mijn vragen te stellen. Die vragen landden ergens. Hij dacht na voor hij antwoordde. De rolverdeling was verschoven, niet dramatisch, niet met veel woorden, maar voelbaar. De monoloog was een dialoog geworden.
Leiders vragen om een spiegel. Maar krijgen die zelden echt.
Geef een reactie