Soms is een vraagstuk zo beladen dat elke oplossing iemand pijn doet. De belangen lopen ver uiteen, de emoties zitten hoog, en er staat druk op van buiten, politiek en maatschappelijk. Alle betrokkenen willen vooruit, maar over de richting zijn ze het oneens.
Ik werkte met een tijdelijk samenwerkingsverband dat zo’n vraagstuk moest hanteren. De verleiding in zo’n situatie is groot om als bemiddelaar boven de partijen te gaan staan. Maar wie dat doet, wordt al snel zelf het mikpunt: Volgens de een ben je te veel verbonden met de andere kant, de ander vindt dat je niet genoeg naar hen luistert. Je lost de spanning niet op, je trekt haar juist naar je toe.
Ik koos een andere plek. In het midden, vanwaar ik de dilemma’s in kaart bracht en de verschillende betrokkenen erbij hield. Samen zochten we naar een manier waarop de verschillende werkelijkheden naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat we kozen voor het een of het ander. Met alle spanning die daarbij hoort.
Want dat was de kern: de spanning hoefde niet weg. Ze hoorde erbij. De vraag was hoe we haar draagbaar konden maken voor de mensen die er middenin zaten. Samen uitzoeken hoe je verschillende waarheden tegelijk serieus neemt, zonder dat het breekt.
Dat vraagt iets ongemakkelijks: oordelen uitstellen, verdragen dat het schuurt, en blijven kijken naar wat er gebeurt. Naar wat er gezegd wordt, en naar wat onuitgesproken blijft.
Het leverde geen makkelijke uitkomst op, want die was er niet. Maar wel een proces waarin de verschillende kanten zich gezien wisten, en waarin een beladen besluit zorgvuldig en gedragen tot stand kon komen.
Geef een reactie