De afgelopen weken verslond ik twee boeken van Shirine Moerkerken: ‘Hoe ik verander’ en ‘Conflict Eren’.
Beide raken precies de combinatie die ik graag toepas in mijn werk: de concrete en feitelijke kant van organisatieverandering en de systemisch-fenomenologische blik op wat er onder het zichtbare gebeurt.
Wat me zo aansprak, is hoe ze woorden geeft aan iets wat ik in mijn eigen praktijk vaak ervaar: veranderen gaat niet over het vinden van die ene juiste aanpak, maar over het steeds blijven zien, verdragen en benutten van verschil.
Enkele inzichten die bij mij blijven resoneren:
– Een conflict is geen op zichzelf staand probleem, maar een proces dat we sámen produceren. Het vertelt iets over de machtsdynamieken, aannames en verlangens in het systeem.
– De weg naar beweging ligt niet in het stilmaken van spanning, maar in het vertragen, onderzoeken en insluiten van wat eerder buitengesloten werd.
– In veranderprocessen helpt het om mini-theorietjes te maken in plaats van grote waarheden: tijdelijk aannames verkennen, testen, en weer loslaten.
– En misschien wel het meest uitdagende: soms moet je juist uit de pas lopen om weer beweging te brengen.
Door deze boeken voel ik opnieuw scherp hoe mijn rol als veranderaar niet gaat over oplossingen brengen, maar over ruimte maken voor betekenisproductie: Om uit te vinden hoe ‘de werkelijkheid’ steeds opnieuw samen wordt gemaakt.
Deze manier van kijken verdiept mijn werk:
Bij intakegesprekken, in teamsessies, in systemische interventies, overal waar het schuurt.
Ik bruís van de energie om deze inzichten verder te verkennen en toe te passen in mijn werk op de kruising van verandermanagement, systemisch werk en organisatieontwikkeling.
Want precies daar, tussen de theorie en de ervaring, tussen spanning en verbinding, vindt de echte verandering plaats.